ITF-14: kod dla kartonów i opakowań zbiorczych
ITF-14 to kod, którego nie zobaczysz przy kasie, ale który porządkuje cały magazyn. Oznacza się nim opakowania zbiorcze: karton z 12 słoikami, zgrzewkę 6 butelek, tacę z 24 batonikami. Sklep sprzedaje pojedynczą sztukę z kodem EAN-13, ale hurtownia, centrum dystrybucyjne i dział przyjęć towaru operują kartonami - i to one skanują ITF-14. W systemach GS1 każdy poziom pakowania ma własny numer, dzięki czemu zamówienie „20 kartonów" nie miesza się z zamówieniem „20 sztuk".
Numer GTIN-14 i wskaźnik opakowania
Symbol ITF-14 koduje zawsze 14 cyfr, które tworzą numer GTIN-14. Jego budowa jest prosta i logiczna: pierwsza cyfra to wskaźnik opakowania (indicator digit) o wartości od 1 do 8, kolejne 12 cyfr to numer GTIN-13 pojedynczego produktu bez jego cyfry kontrolnej, a ostatnia cyfra to nowa cyfra kontrolna liczona tym samym algorytmem modulo 10 z wagami 3 i 1. Wskaźnik nadaje producent: np. 1 dla kartonu, 2 dla warstwy na palecie, 3 dla całej palety - norma nie narzuca znaczeń, wymaga tylko, aby każdy wariant pakowania miał inną wartość. Wskaźnik 0 oznacza, że kod zawiera po prostu GTIN-13 uzupełniony zerem (pojedynczą sztukę), a 9 zarezerwowano dla towarów o zmiennej ilości. Cyfrę kontrolną generator liczy sam; możesz też sprawdzić ją ręcznie w kalkulatorze cyfry kontrolnej.
Symbolika Interleaved 2 of 5
ITF to skrót od Interleaved Two of Five. Nazwa opisuje mechanizm kodowania: cyfry zapisywane są parami, przy czym pierwsza cyfra pary tworzy kreski, a druga - odstępy między nimi. Każda cyfra składa się z pięciu elementów, z których dwa są szerokie (stąd „2 of 5"). Taki przeplot sprawia, że kod jest gęsty jak na symbolikę wyłącznie numeryczną i zawsze ma parzystą liczbę cyfr - dlatego właśnie 14, a nie 13. Symbol rozpoczyna się wzorem startowym (dwie wąskie kreski i dwa wąskie odstępy), a kończy wzorem stopu (szeroka kreska, wąski odstęp, wąska kreska). Skanery czytają ITF dwukierunkowo i pewnie nawet przy słabszym kontraście, co ma znaczenie na szarym kartonie.
Ramka nośna i druk na tekturze falistej
Znakiem rozpoznawczym ITF-14 jest gruba czarna ramka nośna (bearer bar) otaczająca symbol lub przynajmniej biegnąca nad i pod kreskami. Pełni dwie funkcje. Po pierwsze, przy druku fleksograficznym bezpośrednio na tekturze falistej wyrównuje nacisk kliszy i zapobiega rozlewaniu się farby na krawędziach kodu. Po drugie, uniemożliwia odczyt częściowy: skaner, który „wejdzie" w symbol pod kątem, trafi na ramkę i odrzuci odczyt zamiast zwrócić urwany numer. Rozmiar nominalny ITF-14 to 142,75 × 32 mm ze strefami ciszy i ramką, a dopuszczalne skalowanie wynosi od 50% do 100% - znacznie szerzej niż w kodach detalicznych, bo kartony skanuje się z większej odległości. Przy druku bezpośrednio na falistej tekturze GS1 zaleca nie schodzić poniżej 62,5%, a na gładkich etykietach samoprzylepnych można stosować 50%. Ramka powinna mieć grubość co najmniej dwóch modułów (przy 100% jest to około 4,8 mm), a wysokość kresek - 32 mm przy pełnej skali.
Najczęstsze błędy przy kodach ITF-14
- Ten sam numer na sztuce i kartonie. Karton nie może nosić zwykłego EAN-13 z dodanym zerem, jeśli jest odrębną jednostką handlową - musi mieć wskaźnik 1-8 i własną cyfrę kontrolną.
- Usunięcie ramki nośnej ze względów estetycznych. Na tekturze falistej kod bez ramki często drukuje się nierówno i ma gorszą ocenę jakości.
- Nadmierne zmniejszenie kodu na kartonie - poniżej 50% skanery bramowe w magazynach przestają go czytać z odległości.
- Nieprawidłowy wskaźnik - użycie 0 lub 9 dla zwykłego opakowania zbiorczego.
Jeżeli produkty trafiają do palet z etykietą logistyczną, obok ITF-14 przyda Ci się także GS1-128 z numerem SSCC, a sposób przygotowania pliku do druku opisujemy w poradniku jak wydrukować kod kreskowy na etykiecie.